Scottish Adventure and SSEC 2017 Evanton by Wspólny Wysiłek Produkszyn.

… Scottish gravel tracks dust is settling down, tan lines fading out on calves and necks, hormone levels getting back to normal…

Scottish Road Trip with SSEC Evanton in the back ground is history now.

And that’s the way it went…


After spectacular SSEC 2016 in picturesque Kobarid in Slovenia, this year organization passed to kilted brigade from The Highlands. Location was booked north of Inverness in a small village of Evanton.

From the early November, as soon as it was obvious what location of this year SSEC – at the moment it was still next year – would be, I started my planning and propaganda alike.

After considering few options, declarations and cancellations from several individuals, final plan was to hire a van or rather mini-bus, which was supposed to contain 3 musketeers with me at a driving helm. The Team consist of Maciejas, Itr, Jakub – immediately nicknamed by me as Dżejkob – and me as a coachman.

In Evanton we expected Kaziu with his driver and local and completely unknown to me gang from Inverness. That was looking to me as the biggest Polish Contingent in Modern History of SSEC xD

Due to various reasons likes of Koval, Kuman, Mariola and Yarr dropped off from the participants list. Great shame 😦

As it was looking like pretty epic road trip – minimum 421 miles one way – we decide that it would be very rude not to try to see and ride some places on the way to Evanton. That was playing into my hand pretty nicely as despite over 10 years presence in the UK I’ve never been any further north than Cumbria and Northumberland.

The plans were forged, melted and re-forged once again. Finally thanks to Hive Mind of STW Forum we decided to try 2 classic Up’n’Down rides. Plans were to tackle towering over picturesque Loch Lomond summit of (surprise, surprise…) Ben Lomond followed by Ben Lawers at the foot of Loch Tay.

Looks like only a few miles but all 100% uphill. We were expecting full-fledged enduro with hike a bike sections guaranteed and some tough, techy downhills.

Half a year blasted past and in the middle of May I started receiving boxes containing bikes and other stuff guys decided to take with them for the trip. Nervy ending of that process seen me collecting Dżejkob’s Codein only less than 24 hours before Grand Depart. Additionally to all this tense situation mini-bus I was supposed to collect evening before trip proved to be massive piece of machinery powered by automatic transmission. My first experience with a car for idiots and immediately on such a long distance. What possibly can go wrong? Especially when I’m the only registered driver? Oh, well… Will see very soon…




As a final modification before packing frenzy I managed to remove completely very last row of seats. That appeared to be one of the best things as after logging all bikes, food, kit and stuff there was scarcely any free space left.

Slap-bang rear door, silent prayer under my breath and already slightly late I’m hitting the road to pick boys up from Robin Hood Airport.


First, rather lengthy leg of the journey we spend catching up one with each other, chatting up bike and non-bike stuff, trying to nap a bit to compensate for early start of the day – at least some tried – and occasional navigation mistakes.


The further North we went, the bigger was our awe with landscapes.


Thanks to early start and pretty light traffic we managed to reach Loch Lomond mid-afternoon. Hostel check-in, wee, grub and the most “exciting” point of the day, bikes assembly.


One little fail re Rowardennan SYHA. Hostel doesn’t have bike shed. That only made last minute purchase of Bike Pyjama from PX even more purposeful. Especially that it was raining during the night…



Maps checked, plans made, alarm clock set up for some nazi hour and we are off to bed before morning attack on Ben Lomond.

We are hastily swallowing brekkie, moving all our stuff into Vito and we are starting to ride up hill. At least we thought so for a moment xD


Very quickly we are finding out that Ben Lomond is treacherous and demanding mountain. Boulders, steps, draining channels, almost vertical scrambles… All of that is pushing your focus to the limits if you want to keep on pedaling. Otherwise is all walkie-walkie.


Temperature and hart rate are rising up very quickly. Looks like Dżejkob is having the hardest time as he started all clad in armour. First longer stop and he is dropping it off.


After initial, steep and difficult section we are finally riding through gently undulating plateau section. It is still technical but at least ride-able. Sun is baking us mercilessly, top of the hill is hiding behind clouds and we still have 4 football pitch lengths to climb.


Pretty interesting interactions with walkers and runners we are passing on our way up. From mild disbelief, forehead knocking gesture all way up to horror infused respect.

… and this local talking lilt…

“rite, yaddayaddayaddayadda, mountainbiking?”

Sure thing, but what you just said to me mate?

Final part of our struggle is classic, enduro-like hike-a-bike.


Despite hard work, we are a bit more positive as summit just decided to drop cloudy invisibility cloak. Unfortunately only for a moment. We are peaking in white mist that decided to disperse again as soon as we left top of the hill. Mountains…

Obligatory picture next to trig point at the top and we are running away from big crowd of people and biting insects alike.


Gears up, saddles down and we start to extravagantly spend our hard earned meters.


Downhill is emotional fight with terrain, own weaknesses and mechanicals. Luckily we managed all way down with only 2 punctures, 3 minor offs and no casualties bot in gears or manpower. Special appreciation for Marecki that was on the HT bike, with mechanical brakes and 160mm rotors only.


Humbling experience, as usual in the mountains.

Back to hostel, quick shower, all stuff into Vito and we are off to Loch Tay where we booked another night and planning to conquer even bigger mountain tomorrow.

Uneventful drive seen us early evening at Boreland Loch Tay, where super-nice landlady tirelessly answered all our stupid questions and gave us bucket-loads of local information.


Spacious, modern but cosy kitchen seen us deliberating over gin with tonic and maps – thanks to young Scottish lass from Isle of Mule – what to do with tomorrow. Reality check suggested to drop even harder and more technical mountain in favor of something more accessible with guarantied fun factor to suffer factor balance on the right side. Secondary plan of scraping Ben Lawers for Laggan Wolftrax was accepted. Probably less epic option, but at least all of us can have some fun without major, uphill punishment.

After hearty supper I’m driving guys to town nearby to allow them to try local beer. Chilling outside of rather swish bar sometimes pretty passionately we discuss possibility of organization of SSEC in Poland in next year. Final outcome is that we are not yet ready for such a challenge. On top of that it would be very handy for potentials to see how others can do it prior to final decision.

Early morning view of Loch Tay as expected is breathtaking.


We are slipping swiftly into morning routine with another early start, grub, packing and with only slight detour we arrive to Laggan around 11am.


On the way there, we are observing longingly what seems like endless gravel tracks only waiting for monster cross bash. Maybe even with some bags strapped to your frame and handlebars.

Upon arrival nice surprise. Apart of café and bike shop in the visitor’s centre there is fully operational shower room. Unexpected bonus especially in the light of still blazing hot weather and ride induced sweaty bottoms.

Trail center itself offers nicely maintained and enjoyable singletracks carved into side of the mountain. Almost stress-free we are hitting both upper and lower red loop. After that quick tea and cake and we are off to the lower trail once again to allow Maciejas to take some action shots.


In the meantime text from Kaziu: “Just arrived to Evanton. Looking for some beer xD”.

(or rather Whisky xD…)


Quick shower, short rest and we are on the way again to cover last stage to Novar Estate.

We are skimming Inverness and over surprisingly water-less east coast bays early evening finally see us arriving our final destination.


Quick registration, freebie packs picking up and we are up trying to find reasonable camping spot. Not such an easy task without one, dedicated location.


Finally we pitch in one place under Polish, Scottish, GT Flag and pair of Kaziu’s pants for good measure.


First welcomes with old and new friends, rumors from the main camp as well as presentations of newbies from Poland to some of the prominent figures of single speed community.


Top find by Kaziu and Bam was local brook, where we could re-fresh ourselves.


Long evening, turned into late night and pretty early morning. I guess that some might regret partying too hard especially under quickly rising, blazing-hot sun.

After late-ish start of the day we were donning our Slavic Gurls fancy dresses as well as finalizing positioning and content of our Polish Feeding Station.

We presented ourselves as interesting rag-tag with Old Whoring Wench, Nightmare Doll of Cepelia, Jesus Himself, Suspicious Gent in a Top Hat and Bearded Folk Girl in Mini-Skirt.


Organizers made sure we had lavish introduction to the main race with local Pipe Band leading all participants into the village and back to the starting pitch, professional warm-up routine and traditional Where’s my Bike opening Run.


None of us, maybe apart of Itr, had any racing ambitions and we decide to focus on our feeding station where we planned to serve soured gherkins, bread and Polish vodka. And all of that mixed with banter, laugh, talks shared with organizers and marshals.


But I must admit that actual champ’s course proved to be very demanding, treacherous and vicious task to complete. Enough to mention that only one person managed to clear monstrous climb 3 times without relying to 3rd Single Speed Bike Gear. That is walking, for these not familiar with single speeding lingo. Even the best were reduced to that occasionally.


After initial moderate enthusiasm in the second part of the race our feeding station all the sudden started to be bloody busy and popular. Our fears about all the vodka, gherkins and bread going to waste proved to be absolutely unsound xD


t is worth mentioning, that our humble table was only an addition to Official SSEC 2017 Beer Stop.

When finally all the fast and serious boys and girls – probably no more than 6-7 individuals in total – finished 3rd lap, all the beer and vodka was downed, our mini-bar get strapped once again to Dżejkob’s back pack and whole bunch of mildly grilled participants made their way to the main camp for promised meal.


Fingers has been licked, toasts has been raised, after race interviews recorder and chillaxed and easy-going atmosphere took over completely. Some brave or should I say silly people decided that quick, really, really quick dip in oh-so-goddamnedwarm river is good idea. I beg to differ, especially from the perspective of my tea-bag temperature-shrunk ball sack xD


Next, precisely planned point of the event was weather breakdown with so required heat drop and 2 hours or so of rain. Not to be wasted as we decided to refresh ourselves with BBQ carbonized sausages and local beer.


Invigorated as well as encouraged by jolly shouts and laugh from the main tent area we returned down to see and participate in traditional after-race competitions.

A bit disappointing was fact that, probably due to weather slump and incoming evening, Organizers decided to skip bike throw. Especially that extremely important matter of SSEC 2018 organization was still unsolved.

Upon descending into main area we saw strong lads and lasses throwing big-great stone ball. Part of a traditional Highland Games. So why not to join the fun? I tried but with miserable effect, however Emil (Suspiciously Looking Gent in a Top Hat) unintentionally and unfortunately thanks to my encouragement caused quite a stir, confusion and upset. After his second attempt that proved to be the longest throw recorded all the sudden whole camp erupted. “We are going to Poland!!!”. WTF??? That was just a competition, wasn’t it? Wrong you numpty… That was THE COMPETITION and you just managed to beat Dutch and English counterparts in the race for SSEC 2018 organization. Sweaty bollocks, nervous conference at the side with Kilted Brigade and I managed to turn it around. Andy and Ian are understanding that we won by mistake and can not really embrace such honor and responsibility. Second round of the competition is proclaimed – we are wisely skipping it – and final result allows guys from Netherlands win caber toss and seal their well-deserved victory. Nobody is losing face and reputation. Hurrah for Netherlands! We are going to Arnhem next year. Happy days 🙂


After that nerves-wrenching event together with Maciejas and Dżejkob we are having quiet talk on the side confirming 2019 aspirations. 2 years should give us good head start especially in the light of Polish Single Speed Scene still in it’s infancy. I’m sure we will be debating it during Singlova Picnic in Bydgoszcz at the end of June.

And the funniest it this whole drama and emotion roller-caster even the slightest didn’t bother Itr who after the meal and beer retired to our little camp and slept it all through. Ignorance bliss xD

Rest of the evening seen official ceremonies, freebies and prizes giving as well as live band gig.

Need to add that Organizers decided to give rather special awards for both Female and Male Champ. How about something a bit local, like full size, battle ready, replica of Great Scottish Claymor Sword eh? Yep, you heard it right 😀


To the music of rustling leaves and growling of late-night party goers we fell into sleep dreaming about tomorrow’s Hangover Ride.

Morning after slightly damp night seen us packing up and saying farewells to Kaziu and Bombel. They had the longest ride back home to Brum. And on the returning leg still wanted to say “hello” to Nessie and try some stuff from local distilleries. Also Inverness locals packed their tents and quickly drove away without leaving any sign of their night-time antics 🙂


Without haste one final time we converted our bikes to geared (gasp…) and with ambitious plan started once again climb on the Horrible Fire Road. Interestingly it wasn’t much easier than on single speed. Reality and tiredness caught up with us pretty quickly, so 70k ride was reduced to 30-odd-k bimble with nice relaxed time at the side of Loch Glass.


Early afternoon one final time we packed Vito in and departed towards Glasgow, our final stop on the course of Scottish Adventure. Empty main yard, abandoned Raleigh shopper bike and quiet event tent seemed pretty unreal after last night classy SSEC Closing Party…


After rather uneventful drive South we are arriving Glasgow in the evening. Quick check into Euro Hostel next to Clyde Bank, even quicker shower and we are hitting the city to find something to eat and drink.


As it is pretty late most of the restaurants already stopped serving food. Bummer 😦 Luckily we are finding pretty popular chippy and that is saving our evening. Also despite ambitious plan to see Cathedral we only made it to Dog House where over glasses of excellent Brew Dog beers and ciders we celebrate quietly Trip, Adventure, Past, Present and Future.


Monday morning, last cord of our trip seen us saying farewells on the Glasgow-Paisley airport carpark where I dropped guys.

Luckily returning drive to Yorkshire was as uneventful as you can only dream about after tiring road trip.

So… SSEC 2016 Evanton, Nover Estate is history now. Time for a little summary…

First few words from SS event newbies, as my opinion might be a bit biased, based on 4 years of experience.


For single speed virgins. That is not an event for silly celebrities, but for easy-going people that thrive is social dis-organization. Despite pretty thick racing competition whole of the event main vibe was party-like, relaxed social gathering with single speed bicycles as a background. Enough to say that called by nature early Saturday morning I heard glass clanking and half-legible chanting. Party still going or early start of a new one? Doesn’t matter 😀 It was friendly, relaxed and cult event. Wholeheartedly recommend!!!


… and my, slightly more seasoned opinion.

After last year, almost perfect SSEC in Kobarid, in Slovenia goalpost has been placed very, very far. So it seemed almost impossible to organize even better event. It would be probably fully sponsored one, without any entry fee, unlimited free beer supply and Rolex Surly for every single participant.

Dream on :p But life hardly ever matches dreams and reality check works like bucket of ice-cold water after long night in the pub.

So what was the success for Kilted Brigade and what could have been done better?

In my opinion SSEC in Evanton as a whole event was much lower profile than Kobarid or Sant Gregori – my personal, organizational benchmarks. Even number of participants seemed a bit smaller than last year.

Biggest advantages were IMHO spectacular and epic location and landscapes, very well marshalled and way marked champ’s course, massive main event tent that proved extremely useful especially during few hours of rain on Saturday evening, strong drawing on local resources (Pipe Band from the village, local beer, local whiskey) and folklore stories woven into fabric of SSEC as well as very good life band.

On the negative spectrum first thing that was clearly felt and visible proved to be logistics and camping space provision. No one, communal camping space and extremely basic hygiene conditions made feeling of community slightly diluted as quite a few people decided to stay in nearby hostels or registered camping fields. Epic location is only half of the success without showers, toilets and other amenities.  Time after the race could have been organized a bit better. There seems to be lack of direction and program after main event. That resulted with no competitions available for everybody, including traditional bike throw. Also lack of organized night ride on the Friday evening was a serious over look. Finally 2018 organization contest was muddied by politics (as usual…) and lack of clear rules. But that one wasn’t anything different to previous years so I’m passing it on.

So… Was it total disaster? By all means NO :)!!! The core of SSEC extraordinary charm is the people. And they were as usual top notch.

I’m also a bit sitting on the top of the fence regarding difficulty and physical demand of the champ’s course. Even the fastest admitted the fact of course being the hardest in their living memory. I understand, that was probably especially straining for average pedal pusher, but also made top competitors working 110% to earn their laurel wreath.

In this place I also allow myself not to combine traditional costing of SSEC trip as it was 6 days for me.

However Kaziu very kindly offered his budget break-down 🙂


Summarizing. It all costed us around GBP150 per head. That included SSEC entry fee (£52), fuel for 1000 miles trip (£70) and food – part transported from Midlands, part bought locally – and drinks spending – probably around 12 pints and one bottle of something stronger. Fancy dresses not counting xD

Last and not least I would like to say great-massive thanks for Maciejas, Itr, Dżejkob, Kaziu for quality time and one of it’s kind adventure. Bring on 2018!!!

Few links you might find interesting:

Official Trip Alboom by Maciejas

SSEC 201 Official Website

SSEC 2017 Official Fan Page

Opublikowano Roadtrip, SSEC 2017 | Otagowano , , , , , , | Dodaj komentarz

Szkocka Przygoda z SSEC 2017 Evanton w tle – relacja własna by Wspólny Wysiłek Produkszyn.

Na samym początku WIEEEELKIE dzięki dla Itra, Kazia, Maciejasa, Dżejkoba i Bama za słowa, zdjęcia i całokształt. Bez Was Panowie cała ta relacja byłaby niewarta funta kłaków. A Przygoda nie miałaby nawet 30% Smaku 🙂

… opadł kurz ze szkockich szutrówek, blaknie opalenizna na łydkach i karkach, temperamenty i poziom hormonów  wracają do normalnego poziomu…

Szkocki Road Trip z SSEC Evanton w tle przeszedł do historii.

A było to tak…


Po świetnym SSEC 2016 w spektakularnym Kobarid organizacja tegorocznej imprezy dla jednobiegaczy przypadła w udziale kilciarskiej ekipie z Highland’ów. Miejscówkę zaklepano na północ od Inverness w wioseczce o nazwie Evanton.

Od wczesnego liściopada, kiedy stało się już oczywiste gdzie odbędzie się tegoroczny – wtedy jeszcze przyszłoroczny xD – spęd zacząłem planować i agitować.

Po rozpatrzeniu kilku opcji, zadeklarowaniu i wycofaniu się kilku potencjalnych uczestników, stanęło na wynajęciu vana, a w zasadzie mini-busa, który miał pomieścić 3 Muszkieterów wraz ze mną jako woźnicą. Ekipę z moją osobą za kierownicą uzupełnili Maciejas, Itr i Jakub, roboczo zmakaronizowany przeze mnie na Dżejkoba. Na miejscu spodziewaliśmy się również Kazia z jego drajwerem oraz lokalnej i nieznanej mi ekipy z Inverness. Zapowiadał się najliczniejszy Kontyngent Polski w dziejach SSEC xD

Z rozmaitych przyczyn odpadli niestety Koval i Kuman. Również po traumatycznych doświadczeniach z Latającymi Szczękami – midges – Yarrecki z Mariolą odmówili współpracy. Wielka szkoda 😦

Jako, że zapowiadał się całkiem epicki rołdtrip – minimum 421 mil w jedną stronę – Towarzystwo uzgodniło, że było wstrętnym grzechem i zaniedbaniem nie zobaczyć lub nie objeździć kilku miejscówek po drodze do Evanton. Plan przypasował mi pysznie, ponieważ w czasie ponad 10-cio letniego pobytu na Wyspach nie byłem jeszcze dalej na północ niż Cumbria i Northumbria.

Plany ukuto, stopiono i przekuto raz jeszcze. W końcu dzięki wsparciu Komunalnej Jaźni STW zdecydowaliśmy na dwa klasyczne W-Górę-i-W-Dół po drodze do Evanton. W zamyśle mieliśmy zmierzyć się z górującym nad Loch Lomond szczytem (suprajsuprajz…) Ben Lomond oraz niedalekim od Loch Tay Ben Lawers’em. Niby tylko kilka kilometrów za to 100% pod górę. Będzie ęduro całym pyskiem włączywszy taszczenie klamotów na plecach ]:->

Pół roku umknęło zaskakująco szybko i w połowie maja zacząłem odbierać wysłane z Kraju-Raju rowery chłopaków. Oczywiście nie obyło się bez nerwowej końcówki kiedy to Kodeina Dżejkoba dotarła do mnie na niecałe 24h przed Grand Depart… Dzień bez podkręcenia mentalnej śrubki to dzień stracony 😀 Dodatkowo do całości stresa dołożył się fakt, iż z bliżej nieznanych przyczyn bus, którego wypożyczyliśmy dostępny był tylko w wersji dla posiadających upośledzoną koordynację mózgowo-manualną czyli z automatyczną skrzynią biegów. Nie pomagał również fakt, że okazała się to być przeogromna kolumbryna. Po ledwie 3 letnich doświadczeniach ze Sztruclem byłem pełen obaw w związku z niemal 1000 milową wyprawą, na której byłem jedynym, oficjalnie dopuszczonym do ciśnięcia pedałów i machania kółkiem zawodnikiem. Raz kozie…




Ostatnim rzutem na taśmę udało mi się wraz z pomocą Białki usunąć tylny rząd siedzeń z Vito. Jak się okazało była to Jedyna Słuszna Droga, gdyż po wrzuceniu do tyłu rowerów i wszystkich klamotów zostało tam zaskakująco mało miejsca.  Trzaśnięcie klapą, szybka zdrowaśka pod nosem i już (lekko spóźniony) pomykałem do Portu Lotniczego Robina-co-(c)Hud-bo-Nic-nie-Jadł w celu przechwycenia chłopaków.


Przydługi, pierwszy etap podróży upłynął nam na pogaduchach, odsypianiu wczesnego startu – przynajmniej dla chopoków – i okazjonalnych błędach nawigacyjnych.



Panowie z dużą dozą zachwytu kontestowali angielskie, lustrzane odbicie ruchu drogowego. Każde skrzyżowanie czy wielgachne rondo daje ten dreszcz balansowania na granicy instynktu i lęku pasażera przed posuwem busa w nieznane pasy ruchu.

Wraz z posuwaniem się na północ, ku coraz bardziej wyboistym i malowniczym krajobrazom nasz zachwyt nad otaczającymi nas pocztówkowymi obrazkami rósł proporcjonalnie do umykających mil.


Dzięki wczesnemu startowi i relatywnie nie zakorkowanych drogach dotarliśmy nad Loch Lomond wczesnym popołudniem. Zaklepanie się w hostelu, siku, papu i najbardziej „ekscytujący” punkt wieczoru, czyli składanie rowerów.


Przy okazji mały, nie do końca miły detal. Rowardennan SYHA Hostel nie posiada niestety szopki do przechowywania rowerów. Zakupiona tuż przed wyjazdem w PX plandeka bardzo się przydała, szczególnie, że w nocy nieco kropiło.



Największym ryzykiem były opady analne jeżyków i jaskółek, które w okolicach jakże anielskiej wieży naszego hostelu urządziły sobie poligon lotniczy.Urocze nasze siedlisko miało również starannie strzyżone łąki na przedpolu jeziora gotowe w razie potrzeby na wylądowanie dywizjonu Spitfire’ów a w jezioro pełne lomondyjskich lochów śmiało wdzierał się pomost dokujący dla szpiegowskich U-bootów. Panorama, woda, góry i mgły oraz bryza oraz poranne koszenie trawy, miejsce nad wyraz bajkowe…


Mapy sprawdzone, plany poczynione, budziki nastawione na faszystowską godzinę i udajemy się na spoczynek przed jutrzejszym atakiem na Ben Lomond.

Połykamy śniadanie, przenosimy graty do Debilowozu i rozpoczynamy Podjazd – a przynajmniej tak nam się z początku wydawało xD


Szybko okazuje się, że Ben Lomond to podstępna i wymagająca pagóra. Kamloty, progi, „rynny” odprowadzające wodę, pionowe niemal ścianki… Wszystko to zmusza do niesamowitego skupienia lub redukuje cię do smarowania z buta.


Temperatura i puls wystrzeliwują nam w kosmos. Najbardziej chyba cierpi Dżejkob, który wystartował w pełnej zbrojce. Pierwszy przystanek i wyskakiwał z niej szybciej niż się w nią ubierał. Po pierwszej, wyżynkowej sekcji trafiamy na nieco mniej nastromiony szlak, który chociażby w teorii umożliwia podjazd a nie podejście. Teren ciągle techniczny i nie pozwalający na mentalne rozluźnienie zwieraczy.


Słońce przypieka coraz mocniej, szczyt tonie w chmurach i mgle a my mamy ciągle 4 boiska piłkarskie w pionie do pokonania.


Zabawne są interakcje ze współ-zdobywającymi (pieszo) górę. Reakcje od niedowierzania, pukania się w czoło aż po podszyty lękiem szacunek… No i jeszcze ten lokalny dialekt xD

„rijt, jaddajaddajaddablada, mantynbajking?”

Bardzo się cieszę, że jest mi przyjemnie, ale co ty człowieku-men do mnie właśnie powiedziałeś????

Następna część to klasyczne, endurowe targanie żelastwa na plecach. Jedyna pociecha taka, że widzimy już cel naszej mordęgi, który właśnie wychyla się spoza chmurzastej czapki-niewidki. Pomimo ciężkiej pracy i spektakularnych widoków po drodze nie dane nam podziwiać okolicy z samego szczytu. Jak to w górach, przyleciała chmura i spowiła wszystko sinym woalem.


Przy punkcie triangulacyjnym na czubku kolejna niespodzianka. Czekały tam na nas CHMARY midżetów, komarów i innych latających paskudztw.


…w tym i nieletnich (przynajmniej optycznie) ancymonek, które na samym czubku zmaterializowały się znikąd na kształt syren, na szczęście nie podnosząc śpiewu, dlatego nasze szczytowanie miało charakter symboliczny i wraz z krukiem – czyli lokalnym kanapkowym sępem i dwiema paniami z pieskiem zeszliśmy szybko na doraźny parking rowerowy, na pierwszej podlomondzkiej przełęczy. Chętnych do zjechania na osamotnionych rowerach nie było….

Szybkie zdjęcie i umykamy na dół gdzie przed ostatnimi kilkudziesięciu metrami zostały nasze rowery. Tylko Dżejkob zdecydował, że skoro Kodeina „zrobiła” całą tę drogę zasługuje na fotę 🙂


Gear up, saddles down i rozpoczynamy ekstrawaganckie wydawanie naszych bardzo ciężko zarobionych metrów.


Zjazd to emocjonalna walka z terenem, słabościami ciała i sprzętu – 2 kapucie. Na szczęście obyło się bez większych strat w sprzęcie i sile żywej, a sumaryczny wynik 3 mini-dzwonów można uznać za naprawdę przyzwoity. Szczególne słowa podziwu dla Mareckiego który nie dość, że jechał na sztywniaku to jeszcze na dodatek z mechanicznymi hamulcami i tarczami 160mm.



Dewiza Itra na ten dzień, im mniejsze tarcze tym trzeba znosić rower z większą troską. Próby pofolgowania tej zasadzie kończą się karą Zgryzu Węża, głośno anonsując system TubeMore: chłopaki więcej dętek!!!

Ciekawostką szkocką są bramki  (taka generalna, JuKejska przypadłość…) , niczym na stacjach metra.

Płotki, płoty, murki i mury widać wszędzie. Pnąc się z rowerami do góry napotykamy zabawne  drewniane śluzy, gdzie pojedynczo, rowerem na sztorc stawianym porusza się drewniano furtko- zastawką by przejść do kolejnego etapu. Brakuje tylko czytnika kart wiejskich, aby bramę taką pokonać …  Ludzie w takim miejscach to nie owce, i dają radę, ale w takich szykanach człowiek ma ochotę zabeczeć …taki folklor.


Nie po raz pierwszy góry zmuszają do zgięcia kolan i uznania ich zdecydowanej wyższości…

Po powrocie do hostelu pakujemy busa, bierzemy szybki prysznic i kierujemy się na północny-wschód ku Loch Tay, gdzie mamy zaklepany kolejny nocleg i jeszcze większą górę do zaatakowania.

Bez specjalnych przygód, wczesnym wieczorem docieramy do Boreland Loch Tay. Przesympatyczna gospodyni zarzuca nas stosem informacji, porad i odpowiada niezmordowanie na nasze najgłupsze pytania.



Śpimy w dość pokaźnym i stary gospodarstwie rolnym, które posiada nieme odznaki i oznaki koegzystencji człowieka z owcami i końmi. Korytarz prowadzący do naszego pokoju przypomina hitlerowskie krypty w Górach Sowich. Pobielone wapnem ściany mają żółte wykwity czarciej siarki.Jednak już za cyfrowym zamkiem trafiamy do idyllicznego Fort Knox naszych snów, gdzie zgrabne piętrowe łóżka tylko czekały by wziąć nas w swoje puchowe objęcia. Atutem kwatery jest nieprzebrany w komplementach lokalizacyjny atut widokowy czyli jezioro rynnowe, które będzie pięknie mglić się o poranku.


Kuchenne imprezy są najlepsze i tam właśnie nawiązujemy znajomość z lokalnymi i niespecjalnie lokalnymi (Isle of Mule) szkockimi łazikami.


Rozpoczynamy klasycznie od wysokiego C. Czyli pełnej dominacji w kuchni. Kontenery żywności, które Ivan zgromadził chyba przy współudziale Hudego Robina od brnących przez wycięty Sherwood kupców z Tesco, robią na przypadkowych spektatorach takie wrażenie, że usta same otwierały im się ku podłodze. W połączeniu z manufakturą spożywczą, i myjogarową stanowiliśmy wulkaniczny element kuchenny, koło którego nie da się przejść obojętnie.


Przy szklaneczce dżinu z tonikiem i mapach przeprowadzamy reality check przed dniem kolejnym. Ben Lawers to jeszcze wyższa i jeszcze bardziej techniczna góra niż Ben Lomond. Nawet założywszy, że pierwsze 200-300 metrów w pionie czitujemy podjeżdżając samochodem do wysokości parkingu rezerwatu przyrody. Po krótkiej dyskusji i sprawdzeniu kilku opcji decydujemy się na trzymany w rękawie zapasowy scenariusz dnia w postaci singli w Laggan Wolftrax. Może to i mniej epicki wariant ale raczej gwarantujący poziom satysfakcji bez doprowadzania się do stanu przedzawałowego i ryzykowania złamanymi kończynami bądź kręgosłupem. W poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, syci i lekko ziewający udajemy się do miasteczka 4 mile obok w celu sprawdzenia jakości szkockiego piwa. Podczas degustacji, nie raz burzliwie dyskutujemy Temat Dwuletni i Ponownie Powracający, czyli organizację SSEC w Kraju-Raju. Ostatecznie konkludujemy, że 2018 to jednak ciągle za wcześnie, tym bardziej, iż liczba ludzi wiedzących jak to robią inni i OCB tak naprawdę w tej imprezie, za 2 dni wzrośnie 3 krotnie 😀

Kolejna wczesna pobudka, pasza, pakowanko i ponownie w drodze. Tym razem nieco klucząc i objeżdżając rozkopane drogi docieramy do Wolftrax późnym rankiem.

Po drodze dostajemy ślinotoku na widok ciągnących się milami szutrowych szlaków wspinających się i opadających z łysych, surowych, szkockich stoków. Idealne miejsce na żwirołacką wyprawę. Może nawet z jakimiś tobołkami… ?

Na miejscu, w Laggan, bardzo miły zaskok. Przybytek posiada działające prysznice, które przy aktualnej temperaturze i po jazdeczce stają się jednym z najlepszych wyborów jakie nieświadomie dokonaliśmy.


Budka miała też aromatyczna kawę i zestaw ciast stanowiąc radosne pobudzenie, pomocne przy zbieraniu myśli. A jazda po ścieżkach tego parku, po nawrotach, skokach i kamiennych wytrzęsokrokach czyni człowieka radośnie rozbieganym, razi umysł niczym woda ognista.

Sam trail center oferuje fajnie utrzymane i dające pokaźny zastrzyk satysfakcji single. Robimy na luzie dwie odnogi czerwonej trasy, wracamy do visitors center na krótki popasik po czym raz jeszcze przejeżdżamy dolną sekcję, aby Maciejas mógł zaspokoić swoją potrzebę fotografikowania.






Prysznic, herbatka – w międzyczasie do Evanton dociera Kaziu z Bomblem, o czym donosi nam sesemesiasto – i ostatni skok przed nami.



Ekipa z Brumu w postaci Bombla & Kazia z powodów pracowniczych i rodzinnych (a tak naprawdę kondycyjnych) nie planowała niestety wielkiej wyprawy połączonej ze zdobywaniem korony gór i czarnych szlaków na rozgrzewkę przed SSEC. Plan był jak najszybciej dojechać do Evanton, rozbić namiot i zacząć rozbijać się hedonistycznie. Trasa została pokonana szybko i sprawnie, nęcąc oko i duszę przepięknymi krajobrazami po przekroczeniu granicy angielsko-szkockiej tudzież licznymi destylarniami, szczęśliwie dla nas, zamkniętymi o tej porze. Szutrówki wzdłuż A9 rozpalały wyobraźnie każdego, komu gravel w duszy głośno gra, huczy i buczy oraz stały się tematem przewodnim pierwszego wieczora.


Przemykamy przez Inverness, pokonujemy dwa mosty nad spektakularnymi zatokami wschodniego wybrzeża (ktoś tylko mocno spuścił wodę) i wieczorową już porą docieramy do Novar Estate.


Pobieramy przygotowane przez Orgów dobro i próbujemy gdzieś zainstalować swoje namioty.


Zadanie niełatwe gdyż teren pofałdowany jak w Szkocji, miejsca nie-za-bardzo na cztery namioty. Udaje nam się jednak odkryć kawałek poletka uchowanego pod zwaloną szkółką leśną. Godzina rzucania konarami i teren wygląda „w miarę”.


Nie jest to tak oczywiste, bez jednego, zbiorczego i ściśle określonego miejsca biwakowego. Finałowo optujemy za Obozem Narodowym pod Flagą Polską, Szkocką, GT-owską, Majciorami Kazia…



…i lekko podarta duuża flaga Godiva. Dlaczego lekko podarta, zapytacie, i dlaczego Ivan nagle spąsowiał na twarzy i ciężko mu było dyszeć? Po odebraniu flagi od El Presidente Martin’a Ivan szarmancko owinął sobie ją niczym apaszkę (a raczej apacza) wokół szyi…a pozostały kawałek skutecznie wkręcił się w zacisk hamulca. Na tyle solidnie że walczyliśmy obaj przez dobrą minutę aby oswobodzić materiał. Sukces, próba numer dwa, styl apaszka v1.2 i tym razem flaga postanawia się wkręcić w koło przy okazji dusząc Ivana i omal nie skręcając mu jednocześnie karku. Dobrze, że El Presidente nie widział…


Kaziu wraz ze swoim woźnicą Bomblem zrobili już zwiad terenowo-knajpiany i zaczęli zasypywać nas ploteczkami z bliższej i dalszej okolicy.



Jednym z priorytetów było odnalezienie jakiegokolwiek cieku wodnego aby z czasem móc zmyć z siebie wonne wspomnienie trudów dnia i nocy. Po wykręceniu ponad kwadransa kilometrów okazuje się że potok mieliśmy w zasadzie pod nosem. Szybki test wartkości prądu tudzież kurczliwości termicznej (rozmaitych części ciała, z tymi nabiałowymi na czele) i wracamy ku namiotom aby wyczekiwać reszty ekipy.



Oczywiście nie obyło się bez powitań ze starymi znajomymi oraz krótkich prezentacji nuworyszy z Polski niektórym Prominentnym Figurom Jednobiegawczego Światka.

Po przynajmniej dla niektórych ekhem… interesującej nocy sobotni ranek zastał nas z szybko wspinającym się na nieboskłon słońcem, rosnącą temperaturą oraz koniecznością dokonania ostatecznych poprawek i korekt planowanego Polskiego Punktu Żywieniowego na Miszczoskiej Trasie.

Warto również tutaj wspomnieć o wysiłkach cross-dress’owych w wykonaniu wszystkich uczestników SSEC z polskim paszportem. Wszystkich oprócz Maciejasa, który nawet nie odpakował swoich blond warkoczyków z pudełka.


Wysiłki dresiarskie były oparte o najbardziej niesamowity wkład Pani Maćkowej Żony, która własnym przemysłem i pomysłem krawieckim ugotowała najseksowniejsze, koronką podszyte pseudo-kilty łowickie, niczym babie lato rozwiewały się one w rowerowym pędzie naszej singlowej imprezy.

Dość powiedzieć, że w onej pożalsięboże zbieraninie nie zabrakło Starej Prostytutki, Koszmarnej Lali z Cepelii, Podejrzanego Jegomościa w Krótkich Portasach i Cylindrze, Jezusa jak również Brodatej Słowianki w Miniówce.







Poranek dnia wyścigowego kilka osób wita myślą „po cholerę ja tyle wczoraj” ale szybko przywdziewa dziarskie miny lub peruki i rusza ku linii startowej. Po dotarciu na pole zrzutu rowerów zostajemy odeskortowani na przemarsz po miasteczku w towarzystwie orkiestry wykonującej tradycyjne szkockie dęcie w dudy. Mieszkańcy Evanton z ciekawością wypełzają podziwiać bandę przebierańców maszerującą środkiem ulicy, po czym następuje powrót na boisko na apel od organizatorów oraz rozgrzewkę. Tak – pani mocno fitnesująca starała się zachęcić jak największą ilość osób do naśladowania Jej podskoków i podrygów. Początek nienajgorszy, ale po minucie jedynie najwytrwalsi pozostają aktywni a reszta albo omdlewa albo zaczyna się głupawka i małpowanie. Jest miło i wesoło a słońce już zaczyna parzyć po karku. Wiatru znikąd.

Koniec wuefu zwiastuje początek wyścigu…


Jakoże żaden z nas nie miał specjalnych ambicji wyścigowych – no może poza Mareckim, któremu i tak szybko przeszło – postanowiliśmy skupić się na serwowaniu chleba, wódki i ogórków kiszonych na bufecie oraz na pogawędkach z uczestnikami, Orgami i wolontariuszami obstawiający trasę.


Jednakowoż, musimy oddać tej ostatniej, czyli trasie właśnie, że była wyjątkowo wredna, podstępna i wymagająca tak pod względem fizycznym jak również technicznym. Znamiennym niech bédzie fakt, że tylko jedna osoba pokonała najtrudniejszy podjazd 3 krotnie na rowerze. Zmuszał on nawet zwycięzców Miszczoskiej Gonitwy do odwołania się do Trzeciego Biegu Roweru Jednobiegowego. Dla mniej obeznanych to wtedy kiedy już dalej nie możesz i smarujesz z buta…




Wszyscy cisną dziarsko dopóki oczom naszym nie ukazuje się pierwszy podjazd. Jęczę ale kręcę i postanawiam włączyć buta dopiero po ujrzeniu pięciu prowadzących. Po czwartym „poddanym” mam zamiar błagać kogoś o wybawienie mnie z mej udręki, ale na szczęście pan obok prawie spada z roweru, czyniąc i mnie szczęśliwie podprowadzającym. Chwila oddechu, wypłaszczenie i znowu w siodło, jakoś udaje mi się dotrzeć w okolice pierwszego przystanku, gdzie postanawiamy rozbić nasz stolik dobra wszelakiego.



Po dość umiarkowanym entuzjaźmie Wespół Cierpiących w drugiej połowie wyścigu nasz mały punkcik żywieniowy zaczął cieszyć się wielkim powodzeniem. Dość nadmienić, że SSEC-owicze spożyli 5 i pół słoika ogórków kiszonych i obalili 2 flaszki 😀


… a było to tylko dodatek do oficjalnego, orgowskiego birstopu xD


Początek (trasy) jest niewinny, ale niebawem zaczyna się walka o każdy metr, oddech i przytomność. Tutaj mała uwaga – morphsuit jest wyśmienity, ale skutecznie ogranicza przewiewność (czytaj: oddychanie) dodatkowo rozpłaszczając nozdrza co niemal definitywnie eliminuje efektywne pobieranie tlenu z otoczenia. Dwa razy mam wrażenie że mdleję, zaczynam na podchodach ściągać maskę z maski i wentylować me opuchnięte lico. Zjazdy wynagradzają wszelkie podjazdy i podchody, widoki na zatokę niesamowite, szczególnie w letnim krajobrazie jaki zaserwowała pogodynka – 29*C i leciuchny zefirek raz na pół godziny.



W końcu wszyscy ścigacze skończyli się ścigać, to co było do zjedzenia zostało zjedzone, to co było do wypicia zostało wypite, podręczny stolik ponownie znalazł przytulne miejsce na plecach Dżejkoba i całe radosne, nieco przypieczone na czerwono towarzystwo raczej niespiesznie pokulało się do głównego obozowiska w celu spożycia przyobiecanego przez Orgów posiłku.



Mistrzem zostaje koleś na Surly Big Fat Dummy, który wchodził w zakręty bokiem, unosząc tumany kurzu zblokowanym tylnym kołem. Klasa!



Generalnie wokół same ciekawe rowery, grube koła, sztywne widelce czasem o rachitycznych, drucianych kształtach albo strunowych zawieszeniach, ramy z tytanu, stali i węgla, dziwne mostki, kierownice, rasowe korby, i obręcze jak ze snów, takie bogactwo, że ciężko ogarnąć ….



Palce zostały oblizane, toasty wzniesione a rozluźniona i leniwa atmosfera zaczęła udzielać się wszystkim i każdemu z osobna. Pod natchnieniem ogólnego, letniego klimatu co odważniejsi udali się nad pobliską rzeczkę aby w jej lodowatych – eee, tam, ciepła ta woda… Jakieś 6 stopni xD – odmętach zmyć z siebie rejsingowy swąd i kurz.


Następnym, całkiem punktualnie odhaczonym punktem programu było parugodzinne załamanie pogody, poparte deszczem i spadkiem temperatury. Idealne warunki na uraczenie się świeżo ściągniętą z grilla kiełbaską xD


Część zwraca na chwilę pod obozowisko aby rozpalić węgla pod wurst, po czym zwabieni hasłem „gotowe” wszyscy rzucają się na gięte które giną w gębymgnieniu.


Pokrzepieni skarbonizowanym białkiem i tłuszczem, zacheceni przeciecierajacym się niebem i gromkimi okrzykami dobiegającymi nas z głównego placu iwentowego udaliśmy się popatrzeć kto i o co zmaga się w nie do końca poważnych konkurencjach.

Nieco rozczarowującym był fakt, iż nie odbyło się tradycyjne ciskanie rowerem w dal. Wnioskuję, że Orgowie zaczęli być pod presją nadchodzącego wieczora, który po deszczowym intermedium nagle zaczął być nieprzyzwoicie blisko…

… a tu ciągle nie wiadomo kto organizuje SSEC w roku 2018!!!

Tutaj też dała o sobie znać stara zasada, że kto późno przychodzi sam sobie (może za)szkodzi(ć).

Chłopaki – i krzepkie dziewczyny z resztą też – zabawiali się ciskaniem wielką, kamienną kulą. Taki rodzaj rozrywki sportowej z Highland Games.


No to czemu nie ja xD Niemal wyrywając sobie ramiona z barków spróbowałem i oczywiscie wynik był patetyczny. Jednakże pod wpływem ogólnej atmosfery zacząłem namawiać innych aby też zmierzyli się z kuleczką. Jedynie Emil zdecydował się na dwukrotny rzut. I drugi właśnie sprawił niezłe zamieszanie. Gdyż okazał się najdłuższy z zanotowanych.

Nagle ze wszystkich stron podniosły się radosne entuzjastyczne okrzyki: „We are going to Poland!!!”. Dopiero wtedy zrozumiałem, że zupełnie niechcący wbiłem nas w sam środek zawodów mających na celu wyłonienie organizatora SSEC 2018. Skórcz odbytu i moszny, nerwowe negocjacje z Orgami i … udaje się z całości wyjść z twarzą. Orgowie decydują o drugiej rundzie zmagań, do których już roztropnie nie przystępujemy. Rzut pniem – czyli tossing a caber – rozstrzygają na swoją korzyść Holendrzy.


UfFFFfffFfoOOoo… Nikt nie traci reputacji, pomimo lekkiej politycznej zawieruchy oraz momentów niepewności i ostatecznie pomimo usilnych działań jednego Sprzedawczyka Rowerowych Klamotów z Anglii eklektyczny Przechodni Puchar Organizatorski ląduje w rękach założycieli Europejskiego Muzeum MTB w Arnhem. Wszystko dobre, co się dobrze kończy 😀



Ponowny powrót pod Namiot – szranki, konkursy, wycieczki ku innym ekipom, wieczorne balangowanie choć z mniejszym rozmachem niż w piąteczek skutecznie usypia nas po jakże ciekawym dzionku…


Razem z Maciejasem i Dżejkobem konferujemy już spokojniej na stronie ponownie potwierdzając wcześniejsze ustalenia odnośnie roku 2019.

Dwa lata to sporo czasu ale też ogrom wyzwania czeka przed potencjalnymi organizatorami. Tym bardziej, że polska scena jednobiegowa jest w swoim oseskowym, bardzo początkowym stadium formowania się. No ale to jeden z tych tematów, który napewno będzie poruszany w Bydgoszczy na 2 Pikniku Jednobiegowym Singlova .

Najzabawniejszy zasię, w tej całej huśtawce nastrojów i dramatycznych zwrotów akcji, jest fakt, iż niczego nieświadomy Marecki przespał słodko całe zamieszanie w naszym Malutkim Kawałku Kraju-Raju w Hajlandach xD

Reszta wieczoru to standardowy program zamykający oficjalną część SSEC. Nagrody, fribisy, piwo, pasza i koncert lokalnej kapeli…

Z ciekawostek warto dodać, że zwycięzca tak w kategorii Female jak i Male został obdarowany wyjątkową nagrodą, w postaci pełno-funkcjonalnej repliki Wielkiego Miecza Szkockiego Claymore. Jeden zostaje na miejscu, gdyż lokalny szybkonogi dokopał na ostatnim okrążeniu faworyzowanym Angus’owi. Jednakowoż zwyciężczyni kategorii damskiej będzie miała cały worek radości przy wywożeniu z UK niemal 6-cio stopowego kawała stali, który po wyostrzeniu jest w stanie rozpłatać owcę wpół ]:-> Całebożeszczęście Orgowie zapowiedzieli pomoc w załatwieniu spraw celnych związanych z eksportem.



Utulani do snu szumem drzew i porykiwaniami późnych imprezowiczów nastawialiśmy się na zamykającą cały rowerowy rozdział Szkockiej Pojazdki niedzielny bauns.

Poranek po nieco deszczowej nocy zastał nas pakujących graty oraz żegnających się z dawno i niedawno widzianymi znajomkami.

Kaziu z Bomblem odpalili jako pierwsi, gdyż do Brum jazda długa a chcieli jeszcze Nessie uścisnąć płetwę po drodze. Lokalna ekipa z Inverness także posprzątała po sobie i umknęła zostawiając nas samym-sobie.


Niedzielny poranek wita nas pochmurnie, wietrznie i chłodno, szybka decyzja o pakunku i sprzątnięciu terenu aby móc nawigować z powrotem ku Brumu. Mamy w planie obadać Loch Ness i kilka destylarni po drodze więc czas nagli. Nieco markotnie się żegnamy i opuszczamy miejsce wspólnego biwakowania, obiecując sobie powtórkę z rozrywki za rok, w Arnhem. Mam nadzieję ujrzeć nas jeszcze więcej, jeszcze głośniej, jeszcze weselej!



Ostatecznie pomimo ponownego zainstalowania biegów – ku zgorszeniu nielicznych już pozostałych współ-SSEC-owiczów – z planowanych 70 kilometrów wypedałowaliśmy tylko niespełna połowę. Ubiegłe kilka dni dało się odczuć w giczach i pomimo entuzjazmu odpuściliśmy epicki przejazd, który mógłby zakończyć się przegięciem. Na plus pobyczyliśmy się w zaciszu cypelka nad Loch Pinkhouse (faktycznie Loch Glass), jak to Marecki ochrzcił z typową dla siebie swadą zbiornik nad, którym popasaliśmy.



Wczesne popoludnie zastało nas na pakowaniu rowerów po raz ostatni do Viciaka. Opustoszałe obozowisko, porzucone Raleigh Shopper Bike i główny plac iwentowy robił raczej niesamowite wrażenie.



Do Glasgow dotarliśmy dopiero wieczorem i po szybkim zaklepaniu się w Euro Hostel’u przy samym Clyde wypełzliśmy na miasto w poszukiwaniu żeru.


Jakoże było już po 22 poprzestaliśmy na skondindont bardzo przyjemnym Fish’n’Chips i krótkiej przechadzce w kierunku Katedry. Do, której ostatecznie nie dotarliśmy, gdyż zalegliśmy w Dog House’ie znakomitego Brew Dog’a gdzie spokojnie i niehałaśliwie wznosiliśmy toasty za podróż, przygodę, teraźniejszość oraz przyszłość.



Ostatnim akordem wspólnej Szkockiej Wyprawy było serdeczne pożegnanie przed lotniskiem Glasgow-Paisley gdzie odstawiłem chłopaków w poniedziałkowy poranek.

Samotny powrót do South Yorkshire minął bez dramatów i niespodzianek.

SSEC 2017 Evanton, Novar Estate… Było, minęło, czas na podsumowania.


Dla dziewiczek ssinglowych – to nie jest impreza dla nadąsanych celebrytów tylko dla ludzi odnajdujących się w bałaganie socjalnym. Pomimo gorącej rywalizacji sportowej (hehe:) impreza trwała w najlepsze zasadniczo przez cały czas, gdy w sobotę przebudził mnie pęcherz około szóstej rano usłyszałem szanty i brzdęk szkła. Już czy jeszcze? Nieważne, było przyjacielsko, luzacko i kultowo. Polecam!!!



Komentarz, który pcha się na usta niczym paw narodów nie papuga.

Mianowicie co najważniejsze, a pominiete…

Dzięki okolicznościom forum rowerowego do Szkocji wybrały się trzy polskie osobniki. Na ziemi wyspiarzy trafilismy, my wspomniane indywidua, pod najtroskliwszą opiekę Ivana….

Jak prezesi banku światowego na lotnisku spotkaliśmy podstawioną, luksusową limuzynę. Wszystko od odbioru rowerów, przez zapakowanie busa, przygotowanie zapasów żywnościowych w tym pasterroryzowanych weków ze smakowitościami własnego wyrobu, i najpyszniejszego chleba własnego wypieku, wybranie każdego kilometra trasy, i wymoszczenie każdego łóżka w pensjonatach i hotelach zawdzięczamy człowiekowi orkiestrze, który zrobił to wszystko „a kapella”, za garść korali, i dla rowerowej hecy…

Wielki i poważny respekt, szacunek i wdzięczność. Ivan, Sebastianie Dziękujemy przez duże D. !!!!


Disclaimer [Ivan]

W żaden sposób nie przekupiłem Marka aby wystawił mi taką cenzurkę. Ba! Nawet nie raz i nie dwa zasłużyłem na strzał z liścia kiedy to iskrzyło niemiłosiernie. Tym bardziej wielkie dzięki za tak wysoką notę 🙂


I moich spostrzeżen garść lub dwie…

Po zeszłorocznym, niemal perfekcyjnym SSEC w Słoweńskim Kobarid poprzeczka została wywindowana tak wysoko, że niemal niepodobieństwem było zorganizowanie imprezy jeszcze lepiej. No chyba, że byłaby to w pełni sponsorowana iwenta, gdzie każdy uczesnik ma prawo do darmowego piwa i Rolexa Surly na dokładkę 😉

Życie to jednak nie ideał i kolizja z rzeczywistością niejednokrotnie powoduje dysonans poznawczy xD

Zatem, co kilciarzom wyszło, a na co lepiej spuścić zasłonę milczenia?

Całe SSEC w Evanton miało zdecydowanie niższy profil niż impreza w Kobarid czy Sant Gregori – moje ososbiste wzory do naśladowania. Dało się to zauważyć tak w ogólnym zorganizowaniu jak i liczbie uczestników, która wyglądała na nieco mniejszą niż zwykle.

Osobiście uważam, że do największych plusów tej prywatki należy zaliczyć spektakularne okoliczności przyrody, bardzo dobre przygotowanie i oznaczenie trasy Wyścigu Miszczoskiego, zabezpieczenie ogromniastego namiotu głównego w którym odbywały się dekoracje i formalna część imprezy w trakcie deszczu (… it’s Scotland after all, what you expect, mate…), podkreślenie narodowego i lokalnego aspektu wydarzenia (Pipe Band, lokalny browar, fanty z lokalnych destylarni, odwołanie do folkloru miejscowospecyficznego) oraz bardzo sprawny zespół grający na żywo.

Na negatywnym spektrum tego podsumowania napewno musi się znaleźć kwestia logistyczna i biwakowa. Brak formalnie zorganizowane, komunalnego miejsca namiotowo-kempingowego oraz bardzo podstawowe warunki sanitarne najdobitniej dały znać o tym, że fajna miejscówka to również zaplecze, kible, prysznice itp… Oddać należy Orgom, że dbali o to żeby tojtojki były ciągle w stanie operacyjnym. Koleny minus to kwestia zorganizowania czasu i atrakcji po wyścigu głównym. Jedna budka z wyszynkiem, której przyszło obsłużyć jakieś 200 gąb, powodowała długaśne kolejki i obsuwę w ogólnym, ramowym planie dnia. Dodatkowo odniosłem wrażenie, że po zamknieciu trasy z Orgów nieco jakby zeszło powietrze, zadali sobie nieco zbyt dużo luzu i pozwolili reszcie popołudnia/wieczoru  toczyć się naturalnie i bez odgórnego planu. Po sprzężeniu tego faktu z załamaniem pogody nagle nie zostało zupełnie czasu na tradycyjny rzut rowerem, jakieś konkurencje ogólnodostępne czy też niejednostopniowy proces wyłaniania gospodarza SSEC w roku 2018. Pomijam cały aspekt polityczny tego ostatniego procesu, gdyż zdążyłem się do niego już przyzwyczaić i poprostu akceptuję jako nierozłączną część składową. Również szkoda, że nie odbył się tradycyjny najtrajd w piątkowy wieczór.

To tylko pozwala przychylić się do wniosku, że podjęte pod wpływem nadmiaru procentów decyzje przeważnie nie są specjalnie trafne, a ich reperkusje potrafią powrócic czkawką 12 miesięcy później xD

Czy było jednak tak beznadziejnie, że tylko pożoga, płacz i zgrzytanie zębów? Zdecydowanie nie. Pomimo spartańskich warunków, niedociągnieć organizacyjnych i zdecydowanie niskiego profilu nie podobna zakwalifikować SSEC 2017 do kategorii tragicznych wydażeń.

Ostatecznie o jakości imprezy świadczą ludzie, którzy w niej biorą udział. A ci byli jak zwykle na medal. Reszta to ułatwiające życie dodatki xD

Na marginesie wartop dodać, iż również tu i ówdzie podnosiły się głosy, jakoby trasa była zbyt wymagająca pod względem fizycznym – te cholerne podjazdy, lub raczej podejścia xD. Nie ukrywam, że byłą wredna i kąsająca, ale pozwoliło to tym, którzy przyjechali do Evanton prawdziwie się ścigać pokazać swoje silne strony.

Pozwolę sobie odpuścić tradycyjne już tutaj zestawienie kosztów, jakoże nasz wyjazd był 6-cio dniowym rołdtripem a nie wypadem na SSEC tylko. W tym miejscu klawiatura w ręce Kazia.


Podsumowując: zamknęliśmy się z Bamem w 150 łabędziach na głowicę – bilet, transport a na miejscu atrakcje. Wjazd na imprezę – £52, wacha do auta – £70 (1000 kilo). Żarcie w połowie pochodziło z własnego przemytu, w połowie z lokalnej budki z burgerami, do tego dochodzą złociste w ilości około dwunastu (część z kija, część ze sklepu) oraz flaszka. Priorytety, hę? Kostium nie został wliczony w cenę. 


Garść linkaczy na dokładkę:

Poskładany przez Maciejasa w oparciu o rozmaite foty wszystkich uczestników Rołdtripa i SSEC albóóm: Scottish Roadtrip and SSEC 2017 Evanton, Nover Estate

Oficjalna strona SSEC 2017SSEC 2017 Evanton

Oficjalny fanpejdż na fejsbuniu: SSEC 2017 FB (szczególnie warta polecenia sekcja fotograficzno-multimedialna)



Opublikowano Roadtrip, SSEC 2017 | Otagowano , , , , , , , | Dodaj komentarz

Singlova… tuż, tuż :)

Singlova 2Piknik Jednobiegowy w Polsce


6 dni 😀



Opublikowano Singlova | Otagowano , , , , , | Dodaj komentarz


Relacja już się gotuje xD



Opublikowano Roadtrip, SSEC 2017 | Otagowano , , , , , , , | 2 komentarze

Runner up towards Scottish Adventure v3

Na głowie kwietny ma wianek…


… w ręku zielony badylek…



Opublikowano Roadtrip | Otagowano , , , , , , | Dodaj komentarz

Runner up towards Scottish Adventure v2

Takie nogi…


… i taka morda…


Recipe for Disaster ]:->


Opublikowano Roadtrip | Otagowano , , , , , | 2 komentarze

Runner up towards Scottish Adventure v1

Beware midges


Avon is nigh  :devil:



SSEC 2017 FB

www SSEC 2017 Evanton

Opublikowano Roadtrip | Otagowano , , , , , | Dodaj komentarz